news  bio  media  photo  agenda  contact  Stentornoise  friends

Review in RifRaf

Instrumentale mathematische post-core, met een snuifje metal op z'n tijd. Dat kwam ons tegemoet op dit schijfje van sorrow hill. Dysrhythmia is nooit veraf, maar die productiefinesse en virtuositeit halen deze drie belgen net niet. Maar toch biedt deze "Slunse" een best genietbare spannende brok muziek, die we zelfs niet altijd meer terugvinden bij de leading labels in dit genre. Zeker in de gaten houden. (boo)

Review in Damusic

Progressive Metal Trio’s en West-Vlamingen, wie kan zeggen dat hij er nooit van droomt? Het begint dus al goed als je weet dat Sorrow Hill een jong West-Vlaams trio is dat graag eens tegendraads doet. De jonge snaken geven zich graag helemaal, zonder compromissen en op een originele manier. Benieuwd of hun nieuwe cd ‘Slunse’ een meesterwerk of een vodje is… Als de cd aanvangt met Njits als intro dan weet je meteen dat Sorrow Hill een atypische sound heeft en graag bizarre muziek maakt. Om een beter beeld te vormen denk je best aan wat Mike Patton en Jello Biafra een nummer durven aandoen. Een geheel vol tempowisselingen en onlogische keuzes dus. Zonder stil te vallen loopt dat door in Den Ambetanten, dat zich ontpopt tot een song die draait rond het gitaarspel van Steven. Op dat moment wordt het soms even te chaotisch en dat is zeker voor een groot deel de schuld van een niet zo geslaagde opname. De mix is nogal primitief en voor dit soort muziek werkt dat niet. Door de erg progressieve touch hiermee te combineren wordt het totaalgeluid af en toe rommelig terwijl het dat eigenlijk niet is. Een trager nummer zoals ’60 heeft daar echter geen last van en komt veel beter tot zijn recht. Dan komt de mix van rock, jazz en metal pas echt duidelijk over en weet je dat die meer dan geslaagd is. En toch mis je iets. Doordat de zes songs op ‘Slunse’ volledig instrumentaal zijn is het niet meteen toegankelijk te noemen. Een geschifte zanger zou dit voor een stuk wegwerken. Ook de langdradigheid van sommige riffs, zoals in de track Philip, zou een stevige stem volledig kunnen opvangen. Noodzakelijk is dat niet echt want er gebeurt muzikaal al een hele boel, maar het is in ieder geval een onontgonnen bron van potentieel. In zijn genre heeft Sorrow Hill absoluut een goed fundament gelegd om verder op te bouwen, maar de kwaliteit van een andere Belgische act, Cloon, haalt dit drietal nog lang niet. ‘Slunse’ is geen uitblinker, maar toont wel dat je Sorrow Hill niet in een hoekje mag duwen. Er is op tal van vlakken nog plaats voor verbetering, maar de basis ligt en die wordt verdienstelijk ingevuld. Dat de vooruitstrevende muziekfanaten dit wel appreciëren is zeker, maar ‘Slunse’ is toch nog net iets te gesloten om buitenstaanders te overtuigen. (Pieter Van Wezemael)

Sorrow Hill heeft voor jullie nieuwjaar een videoclip klaar liggen. Hij komt recht uit de zoete zachte handen van Sophie Vanhomwegen. videoclip B.A.D.

Beste wensen en keep on rockin.

Sorrow Hill kan je nu ook vinden op myspace MYSPACE

Sorrow Hill is een trio uit het Veurnse dat zijn muziek zelf omschrijft als jazz, noise, metal, experimentale met als leidraad no rules, no limits. Een hele mondvol waar ik me grotendeels mee kan verzoenen. Zopas namen ze een tweede, weer volledig instrumentaal cd'tje op in eigen beheer. "Slunse" en die klinkt stukken beter dan de eerste. Het openingsnummer "Njits" begint met onheilspellende drums, snel bijgestaan door een laag overvliegende gitaar. Dit klinkt hard en intens: gebald in 2 minuten en 5 seconden superbe klasse. De tweede track " Den ambentanten" is zo mogelijk nog beter. Heerlijke bass, efficiënte drums en die gitaar van Steven Camertijn die je alle hoeken van de kamer laat zien. Dit deed me even denken aan de geweldige Robert Fripp ten tijde van "Exposure", een cd die net nu opnieuw is uitgebracht. Deze muziek is misschien niet echt van deze tijd, maar dat ben ik al lang ook niet meer. Hiervan krijg ik een geweldige adrenalinestoot, iets wat nog zelden voorvalt. Nadien zakt het niveau wat(kan moeilijk anders) maar de mist ingaan doen ze nooit. Hun roots liggen nog steeds in de metal, maar wat ze ermee aanvangen overstijgt duidelijk dit en de andere aangehaalde genres. Jazz hoor ik hier evenwel niet in. Dat woord is net iets te vaak misbruikt als de muziek wat ingewikkelder wordt. Prima plaatje, alleen spijtig van de verschrikkelijke titel (Slunse) en de al even triestige hoes. Wat meer ambities zou hen zeker niet misstaan. Sorrow Hill is absoluut te ontdekken, ook door platenfirma's. (Rockinpostman, Intro nov 2006)

Wat wij nog niet wisten maar toch stiekem hoopten: er is nog leven na 1 november. Sorrow Hill heeft zonder blessures de 4AD overleefd. Of de luisteraars van Studio Brussel er iets aan gehad hebben is en blijft een raadsel, gelukkig maar. In ieder geval wij hebben ons goed geamuseerd en het publiek klaarblijkelijk ook. En tenslotte aan de mensen van de 4AD nog nen dikke profficiat voor het vlekkeloos verloop van de avond en hun professionele manier van werken.

VIDEO sorrow hill @ 4AD

FOTOS WANNABES sorrow hill @ 4AD

Wie had dat ooit gedacht. Sorrow Hill binnenkort live op Studio Brussel. Wij in elk geval niet. We vragen ons nog steeds af wie ons dat gelapt heeft. En we zijn al zo zenuwachtig, verdomme.

Misschien iets om in jullie agenda te zetten. Sorrow Hill op 1 november in 4AD Diksmuide samen met Part Chimp en Don Caballero

Onze nieuwe cd "slunse" valt best te pruimen. Dat bewijst de reactie van Patrick Smagge van de 4AD."Om te zeggen dat ik achterover viel van de nummers, de composities, de sfeer en de sound, neen. Maar zie, als men dagdagelijks luistert naar (meestal) nieuwe zaken gebeurt het uiterst zelden dat een mens nog achterover valt, gelukkig maar want onze rug is ook breekbaar. Dus beschouw dit als een normale zaak. Wel, en dat gebeurt minder, stopte ik niet na de eerste luisterbeurt, maar duwde ik het schijfje opnieuw in de lader. De energie die uit de boxen spatte maakte al meer indruk, en jawel, tijdens de derde beluistering, ditmaal met de volumeknop hoger, wist ik dat de Westhoek een straf plaatje rijker was.

Slunse is de nieuwe cd van Sorrow Hill. Het is de opvolger van “Tiny mind blast”, november 2003. Aanstaande zaterdag wordt de nieuwe cd op een unieke manier voorgesteld. Dit gebeurt samen met twee lokale artiesten. Yidakispeler Peter Paelinck is er één van. Hij houdt zich de laatste jaren bezig met het elektronisch transformeren van klanken afkomstig van didgeridoos en andere etnische instrumenten. Peter heeft reeds een uitgebreid palmares bijeen gespeeld samen met onder andere the White Cockatoo Band, Imperior de Percussion en percussionist Terje Isungset. Voor de visuals zorgt Sophie Vanhomwegen. Tot hiertoe nog onbekend ,maar daar komt binnenkort verandering in. Sophie heeft ondertussen verschillende filmwedstrijden gewonnen waaronder de jury prijs voor de 1 minuut award in Leffinge vorig jaar. Zij is een belofte vol opkomend talent die nog veel in haar marge heeft. Je mag je die avond verwachten aan een symbiose van noise, metal en jazz met geschifte projecties. Kortom een uniek spektakel. Voor de opwarming is Gura uit Gent present. Dit duo maakt een vunzige mix van drum ’n bass, doom en noise, met een knipoog naar Sun O))).

Het optreden in den DNA in Brussel op 20 april gaat niet door. Het wordt verschoven naar september.

De nieuwe cd is afgemixt en noemt slunse. Nu nog in een mooie jasje stoppen, en de cd is klaar om er iedereen mee lastig te vallen. Je komt ons nog wel tegen.

Door een vervloekte aanval van spam hebben we de guestboek er tijdelijk uitgehaald. Indien je iets kwijt wil, mail het ons naar info[at]sorrowhill.be.

Onze nieuwe CD is opgenomen en bevat 6 tracks.Na het horen van een eerste ruwe afmix belooft het een knaller te worden. Finale mix is gepland in dezelfde studio op 1 april. Voor de CD-voorstelling zullen jullie nog even moeten wachten tot 13 mei. Maar één ding willen we jullie nu al meegeven: 'it must be play't on high volume'

Op 11 maart duiken we de studio in. Net als vorige E.P. nemen we onze intrek bij Peter van de Veire in The yellow Tape. Later meer nieuws hierover.

Sorrow Hill gaat begin volgend jaar de studio in. Net als vorige E.P. Tiny mind blast zullen 7 nummers opgenomen worden. Hoe de plaat zal heten, welke studio we onveilig gaan maken en welke voddige nummers erop komen, weten we nog niet. Maar we gaan er in ieder geval voor. We repeteren tot we er krampen van krijgen. Later hier meer over.

Als je op de hoogte wil gehouden worden van onze concerten stuur een berichtje naar info[at]sorrowhill.be.

De gedachte: de laatste zullen de eerste zijn, was iets te naief. Daarmee willen we nog niet zeggen dat we als laatste arriveerden. Maar hoe dan ook t'was geestig. Proficiat voor de winnaars Grant Moff Tarkin. Doe zo voort en Keep on rockin.

Poppunt lust onze demo niet. Begin vorig jaar is onze demo Tiny Mind Blast opgezonden naar Demopoll. En tot hiertoe nog niet gedraaid. Nochtans hebben we verschillende keren vastgesteld dat groepen direct na inzending op de lijst staan. We hebben demopoll daarover gepolst en het antwoord luidt dat de jury de demo niet goed genoeg vindt. Heb je van je leven. De jury van demopoll bepaalt wat goed en niet goed is. Het is toch de taak van het publiek om een oordeel te vellen. De ware reden is dat het instrumentaal is. Met andere woorden Poppunt is er gewoon nog niet rijp voor. Wij wel.